50+ in NL

Typisch genoeg heeft een zeer grote groep Nederlanders afgedaan. De groep 50+ is heel groot en met de volledige vergrijzing in het vooruitzicht, duurt het niet zo lang meer of die groep is het grootste. Dus is het vreemd, dat dames in sommige beroepsgroepen niet eens meer aan bod komen. Dit is echt niet alleen iets van de crisis want het speelt al jarenlang. Sommige supermarkten schoppen je eruit, als je boven een bepaalde leeftijd zit. Ook de tv kan er wat van. Iets oudere presentatrices vliegen eruit. De commercie heeft deze groep natuurlijk wel ontdekt. Van de inlegkruisjes en het maandverband mag je zo over naar de Tenalady. En ook de fabrikanten van haarverf; scootmobiels; sta-op-stoelen en rollators hebben de doelgroep ontdekt.

Tekst:

50+ in NL
Waar zijn wij nog goed voor???
Afgeschreven door supermarkt en tv.
Verven tot je een ons weegt.
Ja... we mogen aan de Tena, lady's.
Daar zijn we nog goed voor!!!

We zijn met velen maar zeggen weinig.

(Eigen) tekst: We zijn met velen maar zeggen weinig.
De meeste mensen doen hun mond niet open bij problemen, vaak omdat ze niet durven maar ook soms omdat ze niet op de hoogte zijn of omdat het ze niet interesseert. Met een grote groep mensen, die protesteren, zou je meer kunnen bereiken. Helaas komt het daar meestal niet van.

Samen

Deze grootformaat AJ collage (30 x 35 Canson Mix Media) heb ik begin april gemaakt. Met het zien van dit plaatje van de twee walrussen kreeg ik meteen het idee voor deze titel.
Verder heb ik nog gebruikt: sjablonen; lichtblauwe chalkmist; washitape; scrappapier; Copic Markers; stempel

Studiedag

Afgelopen week hadden wij een studiedag op school. Hoewel er genoeg interessante onderwerpen te vinden zijn, werd er gekozen voor de jaarplannen voor de komende jaren. Dit is behoorlijk saaie stof. Sommige collega's zaten letterlijk te slapen. Hier moest ik wel een AJ over maken.

Als de kat van huis is...

De achtergrond had ik al een tijdje geleden gemaakt met gesso; glimmermist en mallen. Het plaatje vond ik in een tijdschrift. Ik heb het verder bewerkt met CM's en andere pennen. Langs de kanten wat washitape en een border van de Silhouette. De muisjes heb ik zelf getekend. Het spreekwoord is bekend, denk ik.

Zie ik alles nog wel juist?

Achtergrond met gesso en verschillende kleuren acrylverf. Het gezichtje heb ik met CM's gedaan. Ik wilde meer schaduwen maar daar moet ik toch echt nog even wat langer op studeren.

Ik moet weer aan de lijn! en Aliens

De achtergronden had ik al een tijd geleden gemaakt.
Bovenste: het zelfgemaakte gedichtje slaat weer helemaal op de strijd tegen het gewicht! De washitape (behalve die groene met witte tekst) heb ik zelf gemaakt.
Onderste: ondergrond met verschillende acrylverven rood; wit, zwarte en zilveren tinten. De zwarte hartjes waren left-overs van de Silhouette. Ik heb ze opgeplakt en dit kwam eruit. Ik vind het leuk af en toe op Niburu te kijken; een website met allerlei mysterieuze onderwerpen.

Wie goed kijkt...

ZIET ZELFS MET EEN OOG!

Het idee voor deze AJ zag ik ergens op internet. De naam van de artieste ben ik helaas vergeten. Ik heb de bladzijden eerst met gesso behandeld. Ik heb veel pigment inkt pennen gebruikt in verschillende diktes.

Deze AJ heb ik afgelopen weekend gemaakt. Lekker freubelen. Ik zie gewoon wel wat er ontstaat. In dit geval waren dat huisjes. Toen moest er nog een (eigen) spreuk bij. Ik heb het eerste opgeschreven wat in me opkwam: 'Al is het huis nog zo mooi. Overal is het weleens een grote zooi'. Zeg maar... een moderne versie van: 'ieder huisje heeft z'n kruisje'.
Voor de achtergrond heb ik shadowpaint gebruikt. Verder stukken scrappapier en een sjabloon en een stempel. Het geheel heb ik afgelakt met gelmedium.

Mijn allereerste Art Journalings december 2009

De eerste AJ's werden uit nood geboren. Voor school moesten wij in december 2009 een crea-cirkel houden. Alle leerkrachten zouden twee (na elkaar) heterogene (alle leeftijden) groepjes kinderen (10 à 12) krijgen. Er was een máár: het mocht niets kosten wegens het bekende geldgebrek. Goede raad was duur! Al mijn collega's deden nl. wel iets met kerststukjes; waxinelichtjes of iets eetbaars. En dat wil ik dan natuurlijk niet óók.
Op internet had ik al vaker het werk van Marieke Blokland bekeken... (zó leuk!!!) Ik vroeg me af of zoiets mogelijk zou zijn. Papier; lijm; scharen; tijdschriften; pennen, dat alles was wel op school. Ik ging dus op zoek op het web en kwam van Marieke terecht bij Teesha Moore. Gek genoeg had ik me al diverse keren aan haar plaatjes zitten vergapen maar op dat moment wist ik niet dat ze van haar waren. Op You Tube stonden verschillende filmpjes van haar en die heb ik allemaal verslonden. Daarna was het tijd voor mijn eerste probeersels, die ook op school te maken moesten zijn met het aanwezige materiaal. Dit zijn de voorbeelden, die ik maakte.
Het was erg leuk. De meeste kinderen vonden het enig! Het typische was, dat er kleuters bij zaten van vier jaar, die het beter deden, dan een paar kinderen van groep 8. Raar maar waar!